Në botën islame nuk ka ndodhur asnjëherë që të përbuzet një njeri i ditur. Në Islam kurrë nuk është bërë fjalë mbi shtypjen e fesë mbi shtetin apo mbi popullin. Në çdo kohë, forca ka qenë nën urdhrin e të drejtës, kurse drejtuesit, në shërbim të popullit. Para një fjale të thënë në emër të së drejtës, mund të përgjunjeshin edhe sundimtarët, duke treguar kështu se sa e rëndësishme ishte e drejta për ta..
Edhe kalifët e nderuar si Omeri dhe Aliu (r.a.) mund të dilnin para gjykatësit si palë e akuzuar nga një hebre! Sajë faktit që forca shfaqej në anën e së drejtës, kurrë nuk pati ndodhur ndonjë përçudnimi së drejtës në atë masë që pati ndodhur në perëndim. Për rrjedhojë, askush nuk kishte ndonjë pakënaqësi apo zemërim ndaj fesë. Jeta e kërkuar nga të tjerët nëpër utopi, ekzistonte në këtë botë si realitet.
Pjese e shkeputur nga libri Nga Fara te Lisi.
